ಕವಿತೆ | ಧರೆಯ ಮೇಲಿನ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು | ವೆಂಕಟೇಶ ಚಾಗಿ 2

   

**ಧರೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಕಾಶಗಳು**

ಆಕಾಶ ತಾನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಬೇಕು

ಎಂದುಕೊಂಡಿತು

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ನೋವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆನೆದು

ಗಳಗಳನೇ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟಿತು

ದುಃಖ ತುಂಬಿದ ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲಾ

ಆಕಾಶದ ಉಸಿರನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಂಪುಗೊಳಿಸಿ

ಒಂದನ್ನೊಂದು ಸೇರಿ 

ಬಿಗಿದಪ್ಪಿಕೊಂಡವು 

ಮತ್ತೆ ಅಗಲಲಾರದಂತೆ ಮತ್ತೆಂದು;

ಆಕಾಶ ಕೋಪದಿಂದ ಗುಡುಗಿ

ಮನದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಯ ಸಿಡಿಲನ್ನು 

ಹೀರಿ ತೆಗೆದು ಹೊರಹಾಕಿತು

ಕಾರ್ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲಾ ಕರಗಿದವು

ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಂತ

ಆಕಾಶವೂ ಸಹ;

ಆಕಾಶದ ನೋವುಗಳೀಗ

ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿವೆ

ಕೆಲವು ಮಾಳಿಗೆಯ ಮೇಲೆ

ಕೆಲವು ಕೆಲವರ ಮೇಲೆ

ಕೆಲವಂತೂ ಚರಂಡಿಯಲ್ಲಿ

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವನ್ನು ಕೆಲವರು 

ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಆಣೆಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ;

ನಾಕಂಡಂತೆ ಆಕಾಶದ ನೋವುಗಳನ್ನು

ಹೆಚ್ಚು ಬಾಚಿಕೊಂಡವಳೆಂದರೆ

ಅವ್ವ ಒಬ್ಬಳೇ;

ಹಾಗಾಗಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಸಹ

ಆಕಾಶಗಳಾಗಿವೆ

ಎಲ್ಲವನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲವನು ಉಂಡು;

ಈಗ ಯಾರು ಮಿಗಿಲು

ಈ ಇಬ್ಬರಲಿ ?

ಆಕಾಶವೋ ಅಥವಾ ಅವ್ವ ?

ಆಕಾಶ, ಎಲ್ಲವನೂ ಉಂಡು 

ಎಲ್ಲವನೂ ಮತ್ತೆ ಮರಳಿಸಿ 

ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ

ಆದರೆ ಧರೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಕಾಶಗಳು

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಉಂಡು ಉಂಡೂ

ತಾವು ಬೆಂಡಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಾಗಿ;

ನೋವುಗಳು ಹೊರಬಂದದ್ದು

ಇನ್ನೊಂದು ನೋವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ.

ಆದರೂ ಅವುಗಳನ್ನು 

ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ

ಮತ್ತೆಲ್ಲೂ ಸೋರಿ ಹೋಗದಂತೆ..!!

=> ವೆಂಕಟೇಶ ಚಾಗಿ