**ಆಗಸದೊಂದಿಗೆ ಮಾತು**
( ಕವಿತೆ )
ನಾನು ಆಗಾಗ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ
ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ...
ನೀನೇಕೆ ಇಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಿರುವೆ
ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಜಾಗವಿದೆ
ಆದರೂ ನೀನು ಬರಿದೇ ಆಗಿರುವೆ
ಒಂದು ನೆನಪಿನ ಕುರುವಿಲ್ಲ
ಒಂದು ದುಃಖದ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ
ಯಾವುದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ
ನೀನೆಷ್ಟು ನಿರ್ಮಲ ..
ಆಗಾಗ ಮೋಡಗಳು ನಿನ್ನ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡರೂ
ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿ
ಮತ್ತೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಡುವೆ
ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗುಡುಗಿದರು ಸಿಡಿಲಿದರೂ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತಂಪಾಗುವೆ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಾಗಿ ನೀಲಿಯಾಗುವೆ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರಿದಾಗುವೆ
ನೀನೆಷ್ಟು ನಿರ್ಮಲ ...
ನೀನು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ
ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೀನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ
ನೀನು ಹೆಣ್ಣೋ ಗಂಡೋ..
ಯಾವ ಧರ್ಮವೋ ಯಾವ ಜಾತಿಯೊ
ಓದಿದ್ದೆಷ್ಟು ಬರೆದಿದ್ದೆಷ್ಟು
ಗಳಿಸಿದ್ದೆಷ್ಟು ಉಳಿಸಿದ್ದೆಷ್ಟು
ನಿನ್ನವರಾರು..? ಅಲ್ಲದವರಾರು..?
ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.. ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ..
ನೀನು ಬಡವನೋ..? ಶ್ರೀಮಂತನೋ..?
ನೀನೆಷ್ಟು ನಿರ್ಮಲ..
ನಿನ್ನ ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ
ನನ್ನದೇ ನೋವುಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿವೆ
ನಾನು ನಕ್ಕಾಗ ನೀನು ನಗುವೆ
ನೀನೊಂದು ಮಾಯೆಯೋ..? ಗೆಳೆಯನೋ..?
ನಾನೇನು ಕೇಳಲಿ ನಿನಗೆ
ನೀನೇನು ಕೊಡುವೆ ನೀನೇ ಖಾಲಿ..
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಡುವ ನೀನೇ ಧನಿಕ
ಎಲ್ಲ ಇದ್ದರೂ ನಾನೇ ಬಡವ..
ನಿನ್ನಂತಾಗಲು ಕಲಿಸು
ಅಷ್ಟೇ...||
✍️ವೆಂಕಟೇಶ ಚಾಗಿ
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ:
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ
ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ , ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿ